Tag Archives: سياوش

خبرگزاری آريا – به اميد ديدارتان در اولين شب اجراي «سياوش»


به اميد ديدارتان در اولين شب اجراي «سياوش»

خبرگزاري آريا – موسيقي ما – پس از اعلام خبر عدم برگزاري کنسرت – نمايش «سي» به دليل شرايط اجتماعي و اقتصادي حال حاضر، «سهراب پورناظري» به عنوان آهنگساز و تهيه‌کننده اين پروژه توضيحاتي را اعلام کرد که در ادامه مي‌خوانيد:
 «پس از يک سال تلاش، کارِ مداوم و هزينه‌هاي بسيار براي بازگويي حماسه‌ي بي‌نظيرِ «نامه‌ي شاهان» – شاهنامه‌ي فردوسي- به شما مردمِ عزيز در قالبِ پروژه‌ي «سي» بنا بر تحولاتِ اجتماعي روزگارانِ اخير، تصميم بر آن شد که به احترامِ شما که خود اصلي‌ترين دليلِ پيدايش اين پروژه‌ي بزرگ بوديد، چند گاهي زمان را با صبوري به نظاره بنشينيم تا روح و روانِ شمايان به آرامشي برسد که همين تلاطمِ احوالِ مردم، تاثير بي‌چون و چرا بر حالِ هنرمندِ مردمي دارد که خالقان و عواملِ اين پروژه، همواره اتهامِ مردمي‌بودن را با افتخار از جانبِ برخي دلواپسان بر ديده نهاده و سرلوحه‌ي کار هنر قرار داده‌اند.
دليلِ نوشتنِ اين چند خط، پيگيري‌ها و سوالاتِ پرمهرِ شما مردمِ شريف و همين‌طور رسانه‌هاي گروهي و برخي شايعات درباره‌ي اين تصميم بود که لازم مي‌دانم به چند نکته اشاره کنم:
۱- دليلِ اصلي تصميم بر انتظارِ پروژه‌ي «سي»، عکسِ حالِ ناخوش‌احوالِ اين روزهاي جامعه‌ي ما بر آينه‌ي خاطره‌ي هنرمندانِ پروژه‌ي «سي» است. شايد اين مثال توضيحِ بهتري براي درکِ اين تصميم باشد. بارها پيش آمده که مراسمِ عروسي در خانواده‌اي به دليلِ از دست رفتنِ عزيزي در آن خانواده به زمانِ ديگري موکول مي‌شود. اين تغييرِ زمان، به دليلِ احترام به آن عزيز و ناخوش‌‌احوالي و نداشتنِ انگيزه‌ي شادي براي آن خانواده است و حال، اين عزيزِ از دست‌رفته در اجراي پروژه‌ي «سي» همان آرامش و امنيت و دلِ خوشِ شما بود.
۲- پروژه‌ي «سي» به شهادتِ آمار، پربيننده‌ترين اتفاق فرهنگي در قالب کنسرت- نمايش در طولِ تاريخِ اين سرزمين است و همين مهم، انگيزه‌ي خلقِ دوباره‌ي آن بر صحنه بود که بي‌گمان اين بار هم با حضورِ پرشکوهِ شما، حماسه‌ي ديگري در حمايتِ مردمِ‌ ايران از شاهنامه و هنر در اين سرزمين رقم مي‌خورد.
۳- پروژه‌ي «سي» که سرمايه‌ي ما (دوست‌دارانش) است؛ هرگز «لغو» نخواهد شد و تولدِ دوباره‌ي خود را با حضورِ بي‌نظيرِ‌ شما مردم جشن خواهد گرفت و هم «ما» و هم «شما» بر اين پيمان خواهيم بود.
«ما» در کنار هم خواهيم بود:‌ «سي»، «شما» و «ما»
به اميدِ ديدارتان در شبِ اول اجراي «سياوش»‌


خبرگزاری آريا – سياوش کامکار: اميدم براي انتشارِ اثر، کساني بودند که عاشقِ فرهنگ سرزمين‌شان هستند


سياوش کامکار: اميدم براي انتشارِ اثر، کساني بودند که عاشقِ فرهنگ سرزمين‌شان هستند

خبرگزاري آريا – «سياوش کامکار» به تازگي آلبوم «منظره‌ي نگاه» را منتشر کرده است. اثري دونوازي که اين هنرمندِ جوان براي سنتور و ويولون‌سل نگاشته است و به همراهي «رسکان جنت» – نوازنده‌ي فرانسوي – آن را به اجرا درآورده است. «سياوش کامکار» اين اثر را اواخر بهار و اوايلِ تابستان در مدت زمانِ يک ماه نوشته است. خودش درباره‌ي اثر گفته است که براي نگارش آن به هيچ چهارچوب و قانوني پاي‌بند نبوده است جز آنکه از نوشتن و شنيدنش لذت ببرد:‌«طبيعتاً لذت در ديدگاه شخص من شامل نکات فني فراواني است، به شرط آن که روح و احساسم محصورشان نباشد».
«منظره‌ي نگاه» را مي‌توان حاصلِ هم‌نشيني دو سازِ‌ سنتور و ويولون‌سل دانست که اگرچه شايد در نگاهِ اول چندان تجانسي با همديگر نداشته‌ باشند؛ اما اين هنرمند به خوبي توانسته است آنان را با يکديگر همراه کند. هفته‌ي گذشته اما مراسم رونمايي اين اثر با حضورِ تعدادي از اهالي و اساتيدِ موسيقي ايران از جمله بيژن کامکار، ارژنگ کامکار، قشنگ کامکار ، اردشير کامکار، اردوان کامکار، هاناکامکار، فردين خلعتبري، احسان ذبيحي‌فر، آزاد ميرزاپور، پويا سرايي،فردين لاهورپور و بسياري ديگر انجام شد. ضمن آنکه «سياوش کامکار» براي اولين بار توانسته بود مجموعه‌اي از آثار هنرمندانِ نوازنده‌ي سنتور – از رضا ورزنده تا نوازندگانِ جوانِ اين ساز- را جمع‌آوري و در اختيارِ مخاطبان قرار دهد.
او اما درباره‌ي آلبومش و استفاده از نوازنده‌ي خارجي در اثرش چنين توضيح داد: «دليلِ اينکه من از نوازنده‌ي ايراني استفاده نکردم، دليلش اين نبوده که نوازنده‌ي متبحر براي اين ساز وجود نداشته است؛ اما من تمايل به همکاري با نوازنده‌اي داشتم که بتوانيم با يکديگر تعامل داشته باشيم و براي مثال اگر به او، اين نکته را گوشزد کردم که فلان نت را فالش نواخته‌ايد، بپذيرد.»
«منظره‌ي نگاه» اما اوايلِ سال ۹۶ شکل مي‌گيرد، آن زمان که به اين آهنگسازِ جوان پيشنهاد داده مي‌شود تا کنسرتي تک‌نوازي برگزار کند؛ او اما در آن برهه به اين فکر مي‌کند که با سازِ‌ ديگري همراه شود و از آنجا که تجربه‌هاي پيشين‌اش همگي با سازهاي ايراني بوده، تصميم به هم‌نوازي با سازي غربي مي‌گيرد. او قطعات را در مدت زمانِ يک ماه مي‌نويسد و اثر شکل مي‌گيرد: « دوست داشتم که اين کار بر اساس ايده‌هاي يک آهنگسازِ ايراني شکل بگيرد، بر همين اساس به دنبالِ گفت‌وگو با ساز ديگر نبودم؛ نمي‌خواستم گفت‌وگوي ميانِ اين دو ساز، به عنوانِ يک جدال مطرح باشد؛ مي‌خواستم نغمه‌اي که از هم‌نشيني اين دو ساز توليد مي‌شود؛ يک کل واحد باشد و به همين خاطر در کل مراحل آهنگسازي اثر سعي کردم اين دو ساز به اثري واحد برسند. در اين ميان مطالعاتم در حوزه‌ي موسيقي کلاسيک و دانش نسبي‌ام در ارکستراسيون که به مددِ شاگردي‌هايم نزد اساتيدي چون «هوشنگ و ارسلان کامکار» شکل گرفته بود، به اين مساله کمک کرد.»
«سياوش کامکار» با وجودِ محدوديت‌هاي کوک اين ساز؛ اما براي آن نت‌هاي متفاوتي نوشته‌ و اثر داراي مدولاسيون‌هايي است که به تنوع مدال در آن انجاميده است. خودش به اين نکته صحه مي‌گذارد که: «سنتور يک ساز آلتوست و چلو هم سازي باريتون؛ من سعي کردم از اين گستره‌ که چندان وسيع نيست و ممکن است تداخلاتي هم با هم داشته باشند؛ به شکلي استفاده کنم که آن هدفِ اوليه‌ام مقرر شود.»
او مدتِ زيادي براي پيدا کردنِ نوازنده‌ي ويولون‌سل وقت مي‌گذارد: «تمام ويديوهاي اين ساز را ديدم و چند نوازنده پيدا و با آنها صحبت کردم تا اينکه با خانم «رکسان» آشنا شدم و ديدم نوع نوازندگي و نگاهش به موسيقي را بسيار دوست دارم؛ در واقع صداي سازِ ايشان شبيه همان چيزي بود که زمانِ نوشتنِ اثر در ذهن داشتم. من يک قطعه را نوشته و به او براي اجرا مي‌دادم، بعد با همديگر اشکالات کار را برطرف مي‌کرديم، در واقع من هر نکته‌اي به ايشان گفتم با کمال آرامش قبول کردند و اين تجربه‌ي دل‌نشيني برايم بود که مي‌توانستم با کسي همکاري داشته باشم که نقدهايم را بپذيرد.»‌
«سياوش کامکار» همچنين در مراسم رونمايي اثرش به اين نکته اشاره داشت که: «مي‌دانم انتشارِ آلبوم موسيقي مستقل در اين روزگار با چندان استقبالي روبه‌رو نمي‌شود؛ اما اميد من به افرادي است که مثل خودم عاشق فرهنگ کشورشان هستند و حمايت از اين آثار را وظيفه‌ي خودشان مي‌دانند. من عادتي دارم که به آن افتخار مي‌کنم و آن اين است که هر يکي- دو ماه يک‌بار به شهر کتاب رفته و آثاري که توليد مي‌شود را مي‌خرم و گوش مي‌کنم.» اين آهنگساز جوان همچنين تاکيد کرد که «منظره‌ي نگاه» بدون حمايت‌هاي مادرش – سودابه سالم- نمي‌توانست شکل گيرد.
اما «رامين پير» صدابردارِ اين اثر درباره‌ي اين اثر چنين توضيح داد: «سازهاي اين اثر در دو کشور و دو استوديوي مختلف ضبط شده است و اين براي هر آهنگسازي مي‌تواند به عنوانِ يک چالش مطرح باشند؛ به‌خصوص اينکه با وجود آنکه هر کدام از اين سازها هويت خودشان را دارند؛ اما در عين حال اشتراکاتي نيز با يکديگر دارند؛ من مي‌خواستم صدابرداري اين اثر به شکلي انجام شود که انگار دو نوازنده کنار هم ساز زده‌اند؛ البته در يک اثر، آهنگسازي و نت‌نويسي اهميت بسيار زيادي دارد که در اين اثر به بهترين شکل انجام شده بود. من نه تنها به عنوان صدابردار که به عنوان يک مخاطب، اين اثر را بسيار دوست دارم و فکر مي‌کنم دو ساز در آرامش کنار همديگر قرار گرفته‌اند.»
«احسان ذبيحي‌فر» – آهنگساز- نيز با بيان اين مطلب که دلش مي‌خواسته بيشتر درباره‌ي خودِ «سياوش» به عنوان آهنگسازي که سال‌هاست او را مي‌شناسد، صحبت کند؛ حالا اما درباره‌ي اثرش سخن مي‌گويد، توضيحاتي درباره‌ي «منظره‌ي نگاه» داد: «اين کار در کنار تمام ويژگي‌هايش، از اين زاويه نيز قابل توجه است که وقتي آهنگساز به اين نتجيه رسيده است که براي توليد يک اثر نياز به نوازنده‌ دارد، بي‌آنکه به نزديک‌ترين دوستي که مي‌توانسته در اين راه کمک کند، متوسل شود؛ براي پيدا کردنِ نوازنده‌اي که با معيارهايش هم‌خواني داشته باشد؛ مدت‌ها جست‌وجو کرده است؛ اينکه نوازنده‌اي در اين گوشه‌ي دنيا متناسب با ژانر خودش نوازنده‌اي در آن سوي دنيا پيدا مي‌کند و نت برايش مي‌فرستد و با سختي اين کار را انجام مي‌دهد کار بسيار ارزشمندي است. شما وقتي يک موزيسين را نمي‌بينيد و مي‌خواهيد با آن کار کنيد، کار سختي پيش رو داريد؛ اصولا وقتي مي‌خواهيم با موزيسني از جهاني ديگر همکاري داشته باشيم، موسيقي بينافرهنگي شکل مي‌گيرد و در ژانر فيوژن قرار مي‌گيرد؛ اما ما در اين اثر، موسيقي ايراني مي‌شنويم و اين نکته‌ي باارزشي است که بايد به آن توجه کنيم.»
اين آهنگساز ادامه داد: «سياوش شايد مي‌توانست کار ساده‌تري انجام دهد و از «ويولون‌سل» به عنوان ساز همراهي‌کننده‌ي سنتور استفاده کند؛ اما او به هر دو ساز به يک اندازه فکر کرده است و هر دو ساز دارند خودشان را به اندازه نشان مي‌دهند و به همين خاطر ارزش هاي اين کار بيش از يک کار معمولي است. علاوه بر آن همه‌مان مي‌دانيم در دنياي امروز، ايده‌هاي پوپوليستي رواجِ بسيار زيادي دارد و خيلي از ما کار مي کنيم که مشهور شويم – البته که بد نيست – اما «سياوش کامکار» در اين اثر نشان داده که دارد به موسيقي فکر مي کند و هدفش چيز ديگري جز موسيقي نيست.»
«احسان ذبيحي‌فر» با بيانِ اين مطلب که «سياوش کامکار» همواره خواهانِ نقدِ خودش است؛ به اين مهم اشاره کرد که اگر مي‌خواهيم اين موسيقي که مخاطب خاص دارد و موسيقي تجاري نيست، پيشرفت کند؛ بايد آثار همديگر را گوش داده و آنها را نقد کنيم؛ چون اين اتفاق تنها راه شکوفايي موسيقي اين ژانر است و بي‌تفاوتي ما به اين موسيقي، حيات آن را کوتاه مي‌کند.»
در ادامه‌ي اين مراسم «سياوش کامکار»‌ به اين مساله اشاره داشت: «استاد اردوان هميشه پشت من بوده و از من حمايت کرده است، اما نکته‌ي مهم‌تر اين است که من از ايشان منش آموختم؛ همواره رفتارهاي ايشان را نسبت به برادرانشان و پدرم ديدم و احترام به استادانم را از ايشان ياد گرفتم؛ ضمن اينکه قطعه‌ي ششم اين اثر، قطعه‌ي محلي لزگي است که استاد اردوان براي سنتور نوشته‌اند و من خط چلو براي آن تنظيم کردم.»


خبرگزاری آريا – آلبوم سياوش امامي بعد از چهارده سال منتشر مي‌شود


آلبوم سياوش امامي بعد از چهارده سال منتشر مي‌شود

خبرگزاري آريا – آلبوم «آژانس خاموش» (Mute Agency) ساخته سياوش امامي بعد از ۱۴ سال با صداي هومن اژدري به زبان انگليسي منتشر مي‌شود. اين آلبوم که در سال ۸۳ به تهيه‌کنندگي سامان مقدم تهيه شده، قرار است روز جمعه ۱۴ ارديبهشت در «خانه فرهنگ و هنر مانا» رونمايي شود.
سياوش امامي سرپرست گروه Mute Agency که سابقه همکاري با کالين بيس (نوازنده گروه کمل) را در کارنامه کاري‌اش دارد مي‌گويد: «اين آلبوم با کمک‌هاي فراوان امير توسلي و نشر و پخش جوان به انتشار مي‌رسد. علاوه بر آن، قطعه شخصي من که به همراه «کالين بيس» نوازنده گروه «کمل» ضبط و اجرا شده نيز در اين آلبوم قرار دارد. اين آلبوم با همان کيفيت ۱۴ سال پيش در استوديوي امير توسلي ضبط شده و ما تغييري در آن نداده‌ايم فقط مستر آن دوباره انجام شده که به صورت کاملاً آنالوگ و توسط پيمان توسلي صورت گرفته است.»
سياوش امامي از اواخر دهه ۷۰ شمسي وارد عرصه موسيقي مي‌شود و چندي بعد گروه ميوت ايجنسيMute Agency را تشکيل مي‌دهد. گروهي که سعي در ارائه آثار در سبکTrip-Hop دارد؛ آن هم در آن زمان که هنوز يک دهه هم از شکل‌گيري آن در انگليس نگذشته بود.
رونمايي آلبوم «آژانس خاموش» با اجراي سه قطعه از آلبوم توسط سياوش امامي (آهنگساز و نوازنده گيتار)، هومن اژدري (خواننده)، فرشاد رضايي (گيتارباس) و محمدرضا اصغري (سينتي‌سايزر) همراه است که قرار است قطعات با نگاه و تفکر جديد و امروزي اين آهنگساز اجرا شود و در واقع يک دموي کوچک از آنچه در کنسرت اجرا خواهند کرد در روز رونمايي به سمع و نظر مخاطبانش مي‌رساند.
رونمايي از نخستين آلبوم مستقل سياوش امامي روز جمعه ۱۴ ارديبهشت ساعت ۱۸ در «خانه فرهنگ و هنر مانا» به آدرس بلوار کشاورز، خيابان وصال، کوچه شاهد، پلاک ۶ انجام مي‌شود که حضور براي علاقه‌مندان آزاد است.


خبرگزاری آريا – سياوش کامکار از «منظره نگاه» رونمايي مي‌کند


سياوش کامکار از «منظره نگاه» رونمايي مي‌کند

خبرگزاري آريا – مراسم رونمايي آلبوم «منظره نگاه» اثر «سياوش کامکار» که براي دوئت سنتور و ويولون‌سل به همراهي «رسکان جنت» – نوازنده‌ي فرانسوي ساز ويولون‌سل- نوشته شده، هفتم ارديبهشت ماه با سنتورنوازي اين نوازنده در شهر کتاب دانشگاه برگزار مي‌شود.
سياوش کامکار در مورد اين اثر گفته: «اين مجموعه در اواخر بهار و اوايل تابستان ۹۶ در مدت يک ماه نوشته شد و به هيچ قانون و چارچوبي جز اينکه از نوشتن و شنيدنش در ذهنم لذت ببرم فکر نکردم. طبيعتاً لذت در ديدگاه شخص من شامل نکات فني فراواني است، به شرط آن که روح و احساسم محصورشان نباشد».
اين در حالي است که اين آهنگساز جوان به زودي پروژه‌ي «سنتور نوازي» را همراه با مهيار طريحي و مصطفي مومنيان زير نظر «اردوان کامکار» منتشر خواهد کرد. اين پروژه بيش از يک دهه مورد بررسى و تحقيق، نوشتن و تمرين «اردوان کامکار» قرار گرفته و حالا با تلاش هنرجويانش شکل گرفته است و پس از اجراهاى متعدد در سراسر ايران سال گذشته ضبط آن آغاز شده است و امسال منتشر خواهد شد.


خبرگزاری آريا – آلبوم موسيقي «سالنامه» به خوانندگي فرهاد زالي و سياوش ايماني منتشر شد


آلبوم موسيقي «سالنامه» به خوانندگي فرهاد زالي و سياوش ايماني منتشر شد

خبرگزاري آريا – موسيقي ما- آلبوم موسيقي «سالنامه» با آهنگسازي «محمدرضا فياض» و همراهي گروه «آفتاب و درنگ» به خوانندگي فرهاد زالي و سياوش ايماني توسط انتشارات ماهور به بازار موسيقي عرضه شد.
اجراکنندگان اين اثر عبارتند از تار: حميدرضا خبازي، گلنوش صالحي، سياوش ايماني، بم‌تار: راضيه نظري،‌ عود:ياسمين شاه‌حسيني،‌ سنتور: پگاه زهدي، کمانچه: سهيل صادقي، فرشاد صارمي، سامر حبيبي، قانون: آفرين نظري‌جو، قيچک آلتو: شيما شاه‌محمدي، قيچک باس: بيتا قاسمي، ني: فرهاد زالي، آرش فلاح، حسين خوش‌چهره، نقاره فارس و کوزه: ماهان ببري، تنبک و بندير و دايره: ستار خطابي، مسعود براره، حميد قنبري .
از زاويه‌ي فني موسيقي، سالنامه تلاشي است براي توسعه‌ي ابعاد گروه‌نوازي ايراني در عرصه‌هاي مختلف: صدادهي، چندصدايي، امتداد زماني، رنگ‌آميزي، بيانگري، ديناميسم، تکنيک فردي و گروهي هم‌نوازي، و غيره. اما موضوع درخورتوجه آن که سالنامه مي‌کوشد اين توسعه را به نحوي درونزا و با پايبندي به دو اصل راهبردي محقق کند: وفاداري به سيستم مُدال، و وفاداري به مباني اجرايي و آوايي سازهاي ايراني. براي پاسخگويي به اين نيات، لاجرم رويکردهاي آهنگسازانه‌اي که در مجموعه اتخاذ شده، طيف وسيعي از تمهيدات را دربرمي‌گيرد: از وارياسيون‌هاي متيفيک-ريتميک به عنوان اصلي‌ترين شيوه‌ي کار آهنگسازي تا مُدگردي‌هاي گسترده و از آنجا تا لحظات پُلي‌مداليته و ظهور نطفه‌هاي نوعي نگره‌ي هارمونيک که با مختصات آکوستيکي سازهاي ايراني سازگاري داشته باشد. قطعه‌ي تقريبا بيست‌ودو دقيقه‌اي سالنامه که از برخي جوانب مي‌تواند شکل گسترش‌يافته‌ي يک پيش‌درآمد به حساب آيد، به عنوان محور اصلي مجموعه، مصالح تماتيک چهارمضراب و تصنيف را فراهم مي‌کند و به اين ترتيب، سالنامه رسيدن به کليت منسجم را هدف قرار داده است؛ هرچند در نگاهي دورتر، سالنامه با ديگرآلبوم‌هايي که آهنگسازکمابيش با همين رويکرد ساخته- شاعر آينه‌ها، درگذر، در خانه‌ي آفتاب و پرسه در آينه، پيوندهاي دور و نزديک زيادي دارد. از زاويه‌ي عاطفي، بخش عمده‌ي مجموعه در فضايي تيره و پرتنش جريان مي‌يابد. سالنامه برساخته‌ي يک تقابل سازنده است که در فرهنگ موسيقي ايراني نامعمول مي‌نمايد: نيرومندي اجراي نوازندگان مجموعه دربرابر هسته‌ي تراژيک خود موسيقي.